Vulkanen

Ecuador heeft één van de mooiste vulkanen die we in Zuid-Amerika gezien hebben, de Cotopaxi. Zware klim, boven 5.000 meter. Verschillende keren op onze adem getrapt, de hoogte speelde ons parten, maar het was het waard.

Cotopaxivulkaan

Zware klim naar de top

Domme blondjes

Vreemd moment in het reisbureau waar we onze tickets naar de Galapagos hebben gekocht. Ik vraag een zetel aan het raampje van het vliegtuig, waarop de dame van luchtvaartmaatschappij Tame me beleefd zegt dat zoiets enkel kan geboekt worden op de luchthaven zelf. Uiteraard, silly me. Waarop Sofie verduidelijkt: 'Ja maar, mevrouw, u moet dat begrijpen, ze is blond.' Dame van het reisbureau is nu helemaal de kluts kwijt, waarop Sofie plots beseft dat er geen 'blonde' moppen verteld worden in Zuid-Amerika. Na een uitgebreide uitleg over de onnozele 'kluchtjes', zegt het reisbureaumeisje: 'Hebben jullie al ooit een blonde Ecuadoriaan gezien?' Juist. Echt gênant. Beiden met het schaamrood op de wangen het kantoor verlaten.

Allemaal beestjes op de Galapagos

Vliegtuigticket geboekt naar de Galapagoseilanden, waar wetenschapper Charles Darwin bewijzen heeft gevonden om zijn evolutietheorie te staven.

Even ons hart vastgehouden omdat iedereen ons waarschuwde voor de astronomische bedragen die er worden gevraagd voor het kleinste boottochtje. Uiteindelijk valt het best mee. De meeste vulkanische eilanden kan je zelf ontdekken. De meer geïsoleerde eilanden hebben we bezocht met een lastminute cruise, met uitstekende gids/bioloog.

Compleet in de ban geraakt van de Galapagos-albatros -wiens vleugels een spanwijdte hebben van 3,5 meter-, de bluefooted boobie -familie van Jan van Gent-, de Sally Lightfoot crab en 11 soorten landschildpadden. De beestjes hebben zich miljoenen jaren geleden laten dobberen van het vasteland naar de eilanden en hebben zich volledig aangepast aan de grillige natuur. Jammer genoeg zijn de schildpadden met uitsterven bedreigd omdat immigranten schapen, honden, ratten hebben geïntroduceerd op de Galapagos.

Twee keer gedoken, maar vrij zwaar, met ontzettend veel stroming. Soms moest je je echt vastklampen aan de rotsen om niet naar boven gekatapulteerd te worden. Een mantarog gezien. Jongens, jongens, zo’n vredig beestje. Zweeft echt door het water.

'Saddleback' schildpad

Sally Lightfoot crab

Galapagos albatros

Landiguana's

Galapagos-zeeleeuw

Bluefooted boobie

Fregatvogels

Olieberg

Een oliepijplijn, die de jungle in twee splijt, ontsiert de natuurpracht. Hallucinant. De olierijkdom wordt schaamteloos geëxploiteerd, ten koste van de beestjes, en de verschillende stammen die nog steeds in de jungle leven.

Ironisch dat in Lago Agrio, startpunt van de jungletochten, mensen moeten wachten op olie omdat Colombianen alles massaal opkopen om cocaïne te produceren. In eigen land betalen de Colombianen drie keer zoveel voor een liter benzine.

Oliepijplijn loopt door Ecuadoriaanse jungle

Lokale flik voor bordje 'geen benzine meer'

Sla eens een aap

We boeken zo snel mogelijk een trip naar de jungle. Schone lodge, op palen in het moeras, kaaimannen en sidderalen nestelen zich onder onze hut. Kakkerlakken maken het leven van Sofietje zuur. ’ s Avonds verzwijg ik hoeveel akelige insecten er zich verstoppen onder haar bed. Wanneer ze vraagt of de kamer kakkerlakvrij is, antwoord ik met uitgestreken gezicht positief -al was het maar voor mijn eigen nachtrust- terwijl er op dat moment zeven rond haar muskietennet kronkelen.

Sofie maakt zich ook allesbehalve populair in het jungledorp omdat ze het schattige huisaapje, Poncho, slaat. Als het nog maar in haar buurt komt roept ze ‘vuil beest, ksssssss’. Denk niet dat de jungle iets voor haar is.

Soit, de natuur in het Cuyabeno Reserve, gelegen aan de Cuyabenorivier, aan de grens met Colombia, is indrukwekkend. We doen nachtwandelingen, spotten tarantula’s, miereneters, condors, boa’s, blauwgele ara’s (papegaaien), aapjes én roze zoetwaterdolfijnen.

Lodge in Cuyabenoreservaat

Poncho, de mascotte van het jungledorp

Miereneter

Kever

Pickpocket Ecuador

Over onveiligheid gesproken. Na vier weken Peru, gevlogen naar Quito, hoofdstad van Ecuador. Voor het eerst in Zuid-Amerika bekroop ons een onaangenaam gevoel van onveiligheid. Mensen worden overdag voor onze ogen overvallen. Voor het eerst kijken we achterom wanneer we over straat lopen.

Quito onveilig, maar zeker de moeite met prachtige koloniale kloosters